W przedstawionym fragmencie konstrukcji widać układ typowy dla prefabrykowanej konstrukcji szkieletowej z ram. Klucz do rozpoznania nie polega wyłącznie na tym, że występują słupy i rygle (to cecha wspólna kilku rozwiązań), lecz na miejscu styków montażowych i sposobie ukształtowania węzła słup–rygiel.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "szkieletowej z ram"?
- W systemie ramowym podstawowym elementem prefabrykowanym jest rama (np. typu H lub T), czyli rygiel połączony z fragmentami słupa w jednym elemencie.
- Dlatego styki montażowe (miejsca łączenia prefabrykatów) są widoczne na słupach i znajdują się poza węzłami (w pewnej odległości od połączenia z ryglem).
- Sam węzeł słup–rygiel wygląda na sztywny/monolityczny w obrębie prefabrykatu: nie widać typowego oparcia rygla na wsporniku słupa, które sugerowałoby osobne elementy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "słupowej" – konstrukcja słupowa opiera się zasadniczo na pionowych elementach nośnych; na rysunku wyraźnie występują także rygle oraz płyty stropowe oparte na układzie belkowym, więc nie jest to układ "tylko słupowy".
- "słupowo-ryglowej" – w tym systemie słupy i rygle są oddzielnymi prefabrykatami, a rygle zwykle opierają się na rozwiązaniach w węźle (np. wspornikach/gniazdach), a styki montażowe wypadają w węzłach. Na rysunku cechą rozstrzygającą jest przesunięcie styków na słupach poza węzłami, co odpowiada ramom.
- "ryglowej" – określenie sugeruje dominację elementów poziomych jako zasadniczego ustroju nośnego. Tutaj ustrój ma charakter szkieletu: słupy przenoszą obciążenia pionowe, rygle współpracują z nimi w ramach.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "z rysunku" szukaj jednej cechy diagnostycznej. Dla prefabrykowanych szkieletów jest nią często lokalizacja styków montażowych: w ramach – na słupach poza węzłem, w układzie słupowo‑ryglowym – w węźle, bo elementy są składane osobno.
