W produkcji szkła po uformowaniu wyrobu (np. po prasowaniu, dmuchaniu lub cięciu i obróbce na gorąco) w materiale mogą pozostać naprężenia wewnętrzne. Powstają one głównie wtedy, gdy różne części wyrobu stygną w różnym tempie. Takie naprężenia zwiększają ryzyko pęknięć w transporcie, podczas dalszej obróbki oraz w eksploatacji.
Dlatego stosuje się piec do odprężania wyrobów szklanych (często jako urządzenie z podziałem na strefy temperatury), którego zadaniem jest doprowadzenie wyrobu do odpowiedniego zakresu temperatury i następnie kontrolowane chłodzenie w czasie pozwalającym na wyrównanie temperatur w przekroju. Efektem jest ograniczenie naprężeń i poprawa stabilności wyrobu.
Odpowiedź "hartowania szkła" nie pasuje, ponieważ hartowanie polega na uzyskaniu w warstwie zewnętrznej korzystnych naprężeń (zwykle przez intensywne chłodzenie), a proces i urządzenia są inne (w tym układy szybkiego chłodzenia). "suszenia wyrobów szklanych" dotyczy usuwania wilgoci lub rozpuszczalników (np. po myciu, nadruku, powlekaniu), a nie redukcji naprężeń materiału. Z kolei "wytopu szkła" odnosi się do topienia wsadu i rafinacji masy szklanej w piecu wannowym lub tygielkowym, czyli do zupełnie innego etapu niż obróbka gotowych wyrobów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy rozpoznania pieca z rysunku, szukaj cech sugerujących obróbkę gotowego wyrobu (transport, strefy grzania/chłodzenia, brak obszaru topienia wsadu). W przypadku wytopu zwykle występuje przestrzeń związana z topieniem wsadu i utrzymaniem dużej masy ciekłego szkła, a przy hartowaniu – elementy intensywnego chłodzenia.
