W wiertnictwie kierunkowym rozróżnia się typowe kształty trajektorii (profile) otworów, ponieważ ułatwia to planowanie, kontrolę i komunikację w trakcie prowadzenia wiercenia. Profil na rysunku należy oceniać całościowo: od odcinka początkowego, przez fragment budowania krzywizny, aż po końcowy przebieg trajektorii.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "typu "J""?
Profil typu "J" ma przebieg przypominający literę J: zwykle zaczyna się od odcinka pionowego, następnie następuje odcinek narastania kąta (budowania krzywizny), po czym trajektoria przechodzi w odcinek o w przybliżeniu stałym nachyleniu. Kluczową cechą jest to, że "zmiana kierunku" zachodzi zasadniczo raz (jedna faza budowania), a później nie występuje powrót w stronę pionu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "ukośnego" – opis "ukośny" jest zbyt ogólny. Otwór może mieć fragment ukośny w wielu typach profili (J, L, a nawet S). Sam fakt, że końcowy odcinek jest nachylony, nie definiuje jednoznacznie profilu.
- "typu "L"" – profil typu "L" kojarzy się z trajektorią, która po odcinku pionowym i budowaniu krzywizny przechodzi w odcinek zbliżony do poziomego (długi odcinek horyzontalny). Jeśli rysunek nie pokazuje wyraźnie przejścia do niemal poziomego odcinka, wybór tego typu jest błędny.
- "typu "S"" – profil typu "S" zawiera dwie charakterystyczne zmiany krzywizny: najpierw odchylenie od pionu, a następnie "wyprostowanie"/powrót w stronę mniejszego odchylenia (druga faza krzywizny). Gdy na profilu nie widać takiego ponownego "zawijania" trajektorii, nie jest to profil S.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy trajektoria ma jedną czy dwie fazy krzywizny. Jedna faza budowania i potem stałe nachylenie sugeruje profil "J"; dwie przeciwne fazy krzywizny sugerują "S". Profil "L" rozpoznasz po długim odcinku bliskim poziomu.
