Wiercenie kierunkowe stosuje się wtedy, gdy punkt na powierzchni, pod którym znajduje się cel geologiczny, jest niedostępny lub niepożądany do lokalizacji wiertni. Typowym, praktycznym ograniczeniem jest obszar zurbanizowany (zabudowa mieszkaniowa lub przemysłowa, gęsta infrastruktura), gdzie ustawienie urządzeń wiertniczych może być niemożliwe albo ryzykowne organizacyjnie.
W takim przypadku projektuje się otwór kierunkowy: wiertnię lokalizuje się poza strefą ograniczeń, a następnie, po odcinku pionowym i odchyleniu, prowadzi się otwór tak, aby w planie i profilu dotrzeć do złoża znajdującego się pod zabudową. Właśnie dlatego odpowiedź "obszarem zurbanizowanym" jest właściwa: opisuje najbardziej klasyczny powód "ominięcia" przeszkód na powierzchni przy jednoczesnym dotarciu do celu w górotworze.
Pozostałe propozycje nie są typowym uzasadnieniem wynikającym z samej idei schematu sytuacyjnego tego typu:
- "nawisem wysadu solnego" odnosi się do zjawiska/struktury geologicznej; samo pojęcie nie jest standardowym, ogólnym powodem planowania otworu kierunkowego na mapie sytuacyjnej bez dodatkowych danych geologicznych.
- "dnem morskim" dotyczy wierceń offshore, ale wtedy schemat odnosiłby się do akwenu i infrastruktury morskiej; bez takich oznaczeń na rysunku ta odpowiedź jest nieadekwatna.
- "terenem po awarii wiertniczej" nie jest typową kategorią celu, pod który prowadzi się dowiercenie do złoża; awaria dotyczy zdarzenia operacyjnego, a nie docelowej lokalizacji złoża względem powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach "na rysunku przedstawiono…" kluczowe jest odczytanie, co znajduje się nad celem (np. zabudowa, infrastruktura) i skojarzenie tego z praktycznym powodem zastosowania wiercenia kierunkowego.
