Wielkość wskazana jako poprawna, czyli rezystancja, jest mierzona przyrządami typu omomierz lub multimetr w trybie Ω. W praktyce rozpoznaje się to po oznaczeniach skali/przełącznika (symbol Ω, zakresy w omach, czasem funkcja testu ciągłości), a także po typowym sposobie podłączenia przewodów pomiarowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Indukcyjność jest inną wielkością niż rezystancja. Jej jednostką jest henr (H), a do pomiaru służą mierniki L, mostki RLC lub analizatory, które wykonują pomiar w warunkach prądu przemiennego i określonej częstotliwości. Zwykły tryb Ω nie daje wiarygodnej indukcyjności.
- Strumień magnetyczny (Wb) dotyczy pola magnetycznego, a nie bezpośrednio parametrów obwodu elektrycznego mierzonego "na przewodach" w sposób typowy dla omomierza. W praktyce do oceny pola stosuje się czujniki/sondy magnetyczne, a nie standardowy miernik rezystancji.
- Impedancja opisuje "opór" obwodu w prądzie przemiennym i obejmuje część rzeczywistą oraz urojoną; zależy m.in. od częstotliwości. Choć jej jednostką bywa również Ω, poprawny pomiar impedancji wymaga metody i przyrządu pracującego w AC (np. pomiaru RLC/analizy sygnału), a nie prostego pomiaru rezystancji stałoprądowej.
W obsłudze awionicznej najczęściej mierzy się rezystancję, aby wykrywać przerwy, zwarcia oraz podwyższoną rezystancję przejścia w złączach i wiązkach. Kluczowe jest dobranie właściwej funkcji miernika oraz interpretacja oznaczeń, bo pomylenie trybu Ω z trybem pomiaru parametrów w AC może prowadzić do błędnej diagnozy.
