Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) jest aparatem ochronnym, którego zadaniem jest wykrywanie prądu różnicowego, czyli sytuacji, gdy suma prądów wpływających i wypływających z chronionego obwodu nie jest równa (np. pojawia się prąd upływu do ziemi). Na schematach instalacji elektrycznych RCD jest zwykle pokazany jako element włączony szeregowo w tor zasilania (dla 1-f lub 3-f), często przed obwodami odbiorczymi i innymi aparatami końcowymi.
W schemacie zasilania silnika trójfazowego można spotkać kilka różnych aparatów, które studenci czasem mylą:
- Wyłącznik nadprądowy / bezpiecznik – chroni przed przeciążeniem i zwarciem; jego symbol odnosi się do zabezpieczenia prądowego, a nie do prądu upływu.
- Stycznik – służy do łączenia/rozłączania toru mocy silnika, jest elementem sterowania, a nie zabezpieczeniem różnicowoprądowym.
- Wyłącznik silnikowy / przekaźnik przeciążeniowy – jest związany z ochroną silnika przed przeciążeniem i zanikiem fazy (w zależności od rozwiązania), ale nie realizuje funkcji detekcji prądu różnicowego.
Dlatego kluczowe jest, aby nie wybierać odpowiedzi na podstawie samej obecności aparatu "w pobliżu silnika", tylko na podstawie funkcji i symbolu. W tym zadaniu aparat odpowiadający funkcji RCD jest oznaczony cyfrą 1. Pozostałe wskazane cyfry dotyczą innych elementów układu (np. łączeniowych lub nadprądowych), które nie realizują ochrony różnicowoprądowej.
Wskazówka egzaminacyjna: podczas analizy schematu najpierw ustal, które elementy są w torze zasilania (moc), a które w torze sterowania, a następnie przypisz im funkcję: łączenie, zabezpieczenie nadprądowe, zabezpieczenie różnicowoprądowe, zabezpieczenie przeciążeniowe. To ogranicza ryzyko pomyłki.
