W więźbie dachowej rozróżnia się obciążenia stałe (np. ciężar własny elementów i pokrycia) oraz obciążenia zmienne (m.in. śnieg i wiatr). W pytaniu kluczowe jest odczytanie charakteru i kierunku obciążenia ze schematu na rysunku.
Odpowiedź "ssaniem wiatru" jest właściwa wtedy, gdy schemat pokazuje działanie sił, które powodują odrywanie lub unoszenie połaci dachowej. W praktyce ssanie pojawia się m.in. na zawietrznej stronie dachu oraz w strefach, gdzie przepływ powietrza generuje podciśnienie. Skutkiem konstrukcyjnym są siły wyrywające w połączeniach (np. krokiew–murłata, wiązary–wieńce), dlatego wymaga się odpowiedniego zakotwienia.
Odpowiedź "parciem wiatru" dotyczy sytuacji odwrotnej: wiatr wywołuje docisk (siła "w dół" lub w kierunku konstrukcji). Jeśli na schemacie strzałki byłyby skierowane na dach, wówczas rozważa się parcie, a nie ssanie.
Odpowiedź "śniegiem" opisuje typowe obciążenie pionowe skierowane w dół, równomiernie lub nierównomiernie rozłożone na połaci. Śnieg nie powoduje unoszenia połaci, więc nie pasuje do schematów pokazujących siły działające odrywczo.
Odpowiedź "pokryciem dachowym" odnosi się do obciążenia stałego (ciężaru materiałów pokrycia oraz warstw dachu). Jest to również obciążenie pionowe w dół, zwykle stałe w czasie, a nie oddziaływanie wiatru o zmiennym zwrocie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy schematach obciążeń zawsze sprawdzaj, czy strzałki pokazują docisk (w dół/na element) czy unoszenie (w górę/od elementu). To zwykle wystarcza, by odróżnić ssanie od parcia oraz odróżnić wiatr od śniegu i ciężaru własnego.
