W systemach alarmowych czujka ruchu zwykle udostępnia co najmniej dwa niezależne obwody: alarm (sygnalizacja wykrycia ruchu) oraz sabotaż (tamper – wykrycie otwarcia obudowy, demontażu, naruszenia osłon).
Odpowiedź "styk alarmowy (EOL-NC), styk sabotażowy (NC)" jest właściwa, gdy na schemacie widać, że:
- obwód alarmowy jest wykonany jako styk normalnie zamknięty (NC),
- w tej samej pętli alarmowej zastosowano rezystor końca linii (EOL), który umożliwia centrali rozróżnienie stanu normalnego od uszkodzenia linii (np. przerwy lub zwarcia),
- obwód sabotażowy jest niezależnym stykiem NC, który po rozwarciu natychmiast zgłasza sabotaż (bez konieczności interpretacji rezystancji EOL).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w takim układzie? Warianty z EOL-NO sugerują, że styk jest normalnie otwarty, co nie odpowiada typowej logice pracy pętli dozorowej i nie pasuje do schematu, jeśli ten pokazuje styk zamknięty w stanie spoczynku. Wariant "styk alarmowy (NC), styk sabotażowy (NC)" pomija nadzór EOL dla alarmu, więc byłby poprawny tylko wtedy, gdy na rysunku nie ma rezystora EOL w torze alarmowym. Wariant, w którym oba tory są EOL-NO, jest niespójny z praktyką i z ideą osobnego, prostego styku sabotażowego.
Wskazówka egzaminacyjna: na schemacie najpierw zlokalizuj rezystor(y) EOL i zobacz, z którym stykiem są elektrycznie związane. Następnie sprawdź, czy styk w stanie spoczynku jest zwarty (NC) czy rozwarty (NO). To zwykle przesądza o poprawnej konfiguracji.