W zadaniu chodzi o rozpoznanie rodzaju złącza klejonego służącego do łączenia belek z drewna litego na ich długości, czyli do przedłużania elementu. Najbardziej charakterystyczne dla takiego zastosowania jest połączenie na wczepy klinowe (często spotykane także pod nazwą połączenia wczepowego/palczastego).
Dlaczego "na wczepy klinowe" jest poprawne?
Wczepy tworzą serię zazębiających się "palców"/klinów na końcach łączonych elementów. Dzięki temu uzyskuje się dużą powierzchnię kontaktu i korzystny rozkład naprężeń w strefie klejenia, co jest typowe dla połączeń wykonywanych klejem przy przedłużaniu elementów drewnianych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Na styk czołowy – to proste zetknięcie dwóch czołowych powierzchni. W praktyce daje małą powierzchnię klejenia i gorszą nośność/pewność pracy złącza przy przenoszeniu sił wzdłużnych, więc nie jest typowym rozwiązaniem dla trwałego przedłużania belek.
- Na nakładkę prostą – połączenie nakładkowe polega na zachodzeniu elementów na siebie na pewnej długości. Może być wykonywane z łącznikami mechanicznymi lub klejone, ale jego geometria jest inna niż wczepy; na rysunku nakładka wygląda jak "schodek"/zakład, a nie jak uzębienie.
- Na styk ukośny – zwiększa powierzchnię styku przez skos, ale nadal jest to ciągła płaszczyzna połączenia, bez charakterystycznych zębów/wczepów. Jest to inna zasada pracy połączenia niż w złączu wczepowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada "złącze klejone na długości", najpierw szukaj na rysunku cechy zwiększającej powierzchnię klejenia: uzębienia (wczepy) lub wyraźnego skosu. Uzębienie prawie zawsze kieruje do połączenia wczepowego.
