Topologia rozszerzonej gwiazdy (nazywana też hierarchiczną gwiazdą) powstaje wtedy, gdy klasyczna gwiazda jest rozbudowana o kolejne poziomy: do urządzenia centralnego (często przełącznika) dołącza się inne przełączniki, a dopiero do nich stacje końcowe. Na schemacie zwykle widać więc "gwiazdę złożoną z gwiazd", czyli strukturę drzewiastą.
Odpowiedź "rozszerzonej gwiazdy" pasuje, gdy rysunek pokazuje co najmniej dwa węzły pośredniczące (np. przełączniki) oraz rozgałęzienia, które nie schodzą się w jednym, pojedynczym punkcie dla wszystkich urządzeń końcowych, tylko w kilku punktach połączonych między sobą.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego schematu:
- "magistrali" – magistrala ma wspólne medium/"kręgosłup", do którego dołączają stacje (logicznie lub fizycznie). Na typowym rysunku dominuje jedna linia, a odgałęzienia są krótkimi przyłączeniami.
- "kratową" – topologia kratowa (siatkowa) cechuje się wieloma połączeniami równorzędnymi między węzłami (często wieloma drogami między punktami), co zwiększa redundancję. Nie wygląda jak hierarchiczne rozgałęzienia od urządzeń centralnych.
- "oczek pełnych" – określenie odnosi się do układu pierścienia: każdy węzeł ma połączenie do sąsiadów, tworząc zamkniętą pętlę. Na schemacie widać cykl, a nie strukturę drzewa.
W praktyce sieci LAN w budynkach bardzo często mają właśnie postać rozszerzonej gwiazdy: szafa dystrybucyjna/rdzeń łączy przełączniki piętrowe lub strefowe, a te dopiero stanowiska użytkowników. Rozpoznanie topologii pomaga przewidywać skutki awarii oraz planować rozbudowę i okablowanie.
