W praktyce spotyka się sytuacje, gdy dostępne jest tylko zasilanie jednofazowe (1~), a do dyspozycji jest silnik trójfazowy (3~), najczęściej asynchroniczny. Aby taki silnik mógł ruszyć i pracować z sieci 1~, stosuje się układ z kondensatorem, który wprowadza przesunięcie fazowe prądu w jednym z torów zasilania uzwojeń. Dzięki temu w stojanie powstaje pole wirujące (choć mniej "idealne" niż przy prawdziwym zasilaniu 3~), co umożliwia rozruch i podtrzymanie pracy.
Odpowiedź "trójfazowego przygotowanego do pracy jednofazowej" jest właściwa, gdy na schemacie widać typowy sposób wpięcia kondensatora związany bezpośrednio z uzwojeniami silnika (a nie wpięty równolegle do całej sieci jako element poprawy cos φ). Taki schemat jest charakterystyczny dla adaptacji silnika 3~ do 1~.
- "trójfazowego z kompensacją mocy biernej" dotyczy kondensatorów stosowanych do poprawy współczynnika mocy w instalacji. W kompensacji kondensator zwykle jest elementem dołączanym do sieci/odbiornika w celu zmniejszenia poboru mocy biernej, a nie elementem tworzącym sztuczną fazę dla rozruchu i pracy silnika.
- "jednofazowego z kondensatorową fazą pracy" może brzmieć podobnie, bo także pojawia się kondensator. Różnica polega na tym, że w silniku jednofazowym konstrukcyjnie występują uzwojenie główne i pomocnicze (z kondensatorem pracy). W pytaniu chodzi jednak o rozpoznanie układu połączeń typowego dla silnika trójfazowego użytego w trybie 1~.
- "jednofazowego dwubiegowego" odnosi się do silników o zmienianej liczbie biegunów lub innej metodzie uzyskania dwóch prędkości. Sam fakt obecności kondensatora (jeśli jest na schemacie) nie jest wyróżnikiem dwubiegowości; w takim silniku kluczowe są przełączenia uzwojeń realizujące dwa biegi.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz, gdzie dołączony jest kondensator i z czym jest funkcjonalnie związany. Jeśli ma tworzyć przesunięcie fazy dla uzwojeń, to zwykle świadczy o pracy silnika 3~ zasilanego z 1~ albo o silniku 1~ z uzwojeniem pomocniczym. Rozstrzygające są szczegóły połączeń uzwojeń na schemacie.
