Pojemność pola komutacyjnego zapisuje się najczęściej jako N×N, gdzie N oznacza liczbę niezależnych portów wejściowych oraz wyjściowych, pomiędzy którymi można zestawiać połączenia. Pogrubiona linia na rysunku nie "tworzy" pojemności sama w sobie, tylko pokazuje jedną z możliwych ścieżek (przykładowe zestawienie połączenia) przez kolejne elementy przełączające.
Jeżeli schemat przedstawia pole o wymiarze 8×8 zbudowane z komutatorów 2×2, oznacza to, że:
- na wejściu pola dostępnych jest 8 sygnałów/łączy (8 wejść),
- na wyjściu pola dostępnych jest 8 sygnałów/łączy (8 wyjść),
- realizacja przełączania jest złożona z wielu małych elementów 2×2, które w zależności od ustawienia łączą sygnał "na wprost" lub "na krzyż".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 4×4 zbudowanego z komutatorów 2×2 – to zaniżenie wymiaru. Taka odpowiedź pasowałaby do schematu, na którym globalnie widać jedynie 4 porty wejściowe i 4 wyjściowe. Sama obecność komutatorów 2×2 nie determinuje pojemności – o pojemności decyduje liczba portów całego pola.
- 2×2 zbudowanego z komutatorów 8×8 – to odwrócenie zależności. Gdyby elementy składowe były 8×8, to byłyby większe od całego pola, co jest nielogiczne przy opisie "pole 2×2".
- 2×2 zbudowanego z komutatorów 4×4 – analogicznie, wskazuje na elementy składowe o większej pojemności niż całe pole, co nie jest spójne z ideą budowy pola z mniejszych bloków.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, ile jest portów wejściowych i portów wyjściowych całego pola (to daje N×N), a dopiero potem sprawdź, z jakich bloków (np. 2×2) zbudowano strukturę. Pogrubiona ścieżka ma pomóc zrozumieć kierunek zestawienia, ale nie zastępuje analizy liczby portów.
