Rozpoznanie opiera się na kierunku odchylenia osi widzenia. Ezotropia (zez zbieżny) oznacza ustawienie gałki ocznej do wewnątrz, czyli w stronę nosa (kierunek przyśrodkowy). Taki obraz jest typowy dla odchylenia poziomego z nadmierną konwergencją lub zaburzoną współpracą mięśni gałkoruchowych.
Odpowiedź "hipotropii" jest nieprawidłowa, ponieważ hipotropia dotyczy odchylenia pionowego – oko ustawione jest niżej niż prawidłowo (w dół). Na rysunkach hipotropię rozpoznaje się po różnicy wysokości położenia jednego oka względem drugiego, a nie po zwrocie do nosa/skroni.
Odpowiedź "egzotropii" również nie pasuje do ustawienia zbieżnego. Egzotropia (zez rozbieżny) to odchylenie oka na zewnątrz, w stronę skroni (kierunek boczny). Najczęstszy błąd uczniów wynika z podobieństwa nazw "ezo-/egzo-", dlatego warto zapamiętać: ezo = "do środka", egzo = "na zewnątrz".
Odpowiedź "heterophorii" jest błędna z innego powodu: heteroforia to odchylenie utajone, które zwykle jest kompensowane przez fuzję i nie musi być widoczne w zwykłej obserwacji. Wykrywa się je typowo w testach (np. test przesłaniania), gdy znosi się warunki widzenia obuocznego. Jeżeli na ilustracji widać wyraźne nieprawidłowe ustawienie oczu, odpowiada to raczej tropii (zezowi jawnemu), a nie forii.
W praktyce technika optyka rozróżnienie tych pojęć pomaga w prawidłowym opisie obserwacji oraz w decyzji, czy pacjent wymaga pilnej konsultacji okulistycznej/ortoptycznej i dalszej diagnostyki widzenia obuocznego.
