Na ilustracjach egzaminacyjnych wiertarka stojakowa jest zwykle przedstawiana jako obrabiarka o pionowej konstrukcji, z wyraźną kolumną (stojakiem), regulowanym stołem do mocowania przedmiotu oraz wrzecionem zakończonym uchwytem wiertarskim. Taki układ jest charakterystyczny dla operacji wykonywania otworów (wiercenie, pogłębianie, rozwiercanie), gdzie narzędzie obraca się w osi pionowej, a detal jest unieruchomiony na stole.
Odpowiedź "wiertarkę stojakową" jest właściwa, jeśli na rysunku widać typowe cechy: pionowy stojak, stół z możliwością ustawiania wysokości oraz głowicę z napędem wrzeciona. Wiertarki stojakowe nie mają rozbudowanych sanek i prowadnic do toczenia ani stołu obrotowego typowego dla tokarek karuzelowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "Tokarkę karuzelową" rozpoznaje się po dużym, okrągłym stole obrotowym oraz suportach do toczenia dużych gabarytów. To inna zasada pracy niż wiertarka.
- "Honownicę do otworów" stosuje się do wykańczania (dogładzania) otworów po wcześniejszym wierceniu/rozwiercaniu; ma narzędzie honujące i układ ruchów specyficzny dla honowania, a nie klasyczny uchwyt wiertarski jak w wiertarce.
- "Frezarkę pionową" odróżnia typowe przeznaczenie do frezowania oraz rozwiązania do prowadzenia stołu w kilku osiach (posuwy), a także inne narzędzia (frezy) i często inny osprzęt. Wiertarka może przypominać frezarkę z uwagi na pionowe wrzeciono, ale różni się funkcją i konstrukcją stanowiska obróbkowego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu obrabiarki zawsze szukaj elementu "typowego" dla danej grupy maszyn: dla wiertarki będzie to układ do wiercenia (kolumna + stół + uchwyt wiertarski), dla tokarki – elementy toczenia i obrotu przedmiotu, dla frezarki – układ posuwów i narzędzia frezarskie, a dla honownicy – narzędzie honujące do obróbki wykończeniowej otworów.
