Obieg termodynamiczny składa się z kolejnych przemian, które na wykresach stanu (np. p–V, T–s) mają charakterystyczny przebieg. Aby poprawnie wskazać parę przemian, trzeba najpierw zidentyfikować, jaki typ wykresu pokazano (jakie wielkości są na osiach), a następnie przypisać każdemu odcinkowi obiegu właściwy warunek stałości.
Odpowiedź "izotermiczna i adiabatyczna" jest poprawna wtedy, gdy wykresy wskazują, że w jednym etapie procesu temperatura jest stała (to definicja przemiany izotermicznej), a w drugim etapie układ nie wymienia ciepła z otoczeniem (to definicja przemiany adiabatycznej). W praktyce na p–V izoterma i adiabata różnią się "stromością" krzywej; na T–s przemiana adiabatyczna odwracalna ma stałą entropię (linia pionowa), a izoterma ma stałą temperaturę (linia pozioma).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Izotermiczna i izochoryczna" wymagałaby odcinka przy stałej objętości (na p–V byłaby to linia pionowa), "izotermiczna i izobaryczna" wymagałaby odcinka przy stałym ciśnieniu (na p–V linia pozioma), a "izobaryczna i izochoryczna" oznaczałaby dwie przemiany o stałych parametrach (p oraz V), co na typowym obiegu z wykresów bywa łatwe do odrzucenia, jeśli odcinki nie są odpowiednio poziome/pionowe.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj na rysunku odcinków "specjalnych" (poziomy/pionowy lub stałe T/s), a dopiero potem dopasuj nazwy przemian. To ogranicza ryzyko pomylenia izobary z izochorą oraz wybierania odpowiedzi na podstawie samej intuicji.
