W analizie spektrofotometrycznej (np. w UV-Vis) ilościowe oznaczenia często wykonuje się metodą krzywej kalibracyjnej. Oznacza to, że dla serii roztworów wzorcowych o znanych stężeniach mierzy się absorbancję i sporządza wykres zależności A = f(c). W zakresie roboczym metoda zwykle daje zależność liniową, zgodną z ideą prawa Lamberta-Beera (sygnał rośnie wraz ze stężeniem).
Aby wyznaczyć stężenie fosforu w próbce, nie "zgaduje się" wartości liczbowej, tylko wykonuje standardowy odczyt z wykresu:
- odszukuje się na osi absorbancji wartość A = 0,628,
- prowadzi się poziomą linię do przecięcia z linią/prostą kalibracyjną,
- z punktu przecięcia prowadzi się pionową linię do osi stężenia,
- odczytana wartość na osi stężenia jest wynikiem oznaczenia.
Z takiego odczytu otrzymuje się 1,030 mg/dm3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Wartości 1,055 mg/dm3, 1,088 mg/dm3 oraz 1,010 mg/dm3 mogą wynikać z typowych pomyłek: odczytu z niewłaściwej podziałki, zbyt "grubego" przybliżenia (bez uwzględnienia położenia punktu względem skali) albo błędu w rzutowaniu (np. rzut na oś stężeń nie z punktu przecięcia z prostą, lecz z innego miejsca). Na egzaminie warto zawsze sprawdzić: (1) czy odczyt wykonujesz w dobrym kierunku (A → c), (2) czy jednostka na osi stężeń to mg/dm3, oraz (3) czy wynik mieści się w logicznym zakresie dla danej absorbancji na pokazanej prostej kalibracyjnej.
