W zadaniu należy porównać wykresy z testu wiercenia wykonane przy dwóch prędkościach obrotowych świdra i wskazać taką parę parametrów (nacisk osiowy na świder oraz prędkość obrotowa), dla której uzyskano największą prędkość wiercenia.
Poprawna interpretacja polega na tym, aby:
- najpierw zidentyfikować serię danych dla 80 min-1 i dla 120 min-1,
- następnie znaleźć na wykresach punkt (lub obszar) odpowiadający maksimum prędkości wiercenia,
- na końcu odczytać z osi lub opisów, jaki nacisk osiowy i jaka prędkość obrotowa odpowiadają temu maksimum.
Odpowiedź "2,0 T i 120 min-1" jest właściwa, ponieważ to właśnie przy tej kombinacji parametrów na wykresach osiągnięto najwyższą prędkość wiercenia.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "2,0 T i 80 min-1" – wskazuje ten sam nacisk, ale niższą prędkość obrotową; z wykresów wynika, że maksimum nie przypada dla 80 min-1.
- "10,0 T i 80 min-1" – opiera się na intuicji, że większy nacisk zawsze zwiększa postęp. W praktyce po przekroczeniu pewnego poziomu nacisku efektywność może nie rosnąć, a maksimum może wypadać przy niższych wartościach.
- "10,0 T i 120 min-1" – łączy wysoką prędkość obrotową z wysokim naciskiem, co bywa mylące; jednak z odczytu maksimum na wykresach wynika inna wartość nacisku osiowego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze szukaj globalnego maksimum na wykresie (najwyższego punktu prędkości wiercenia), a dopiero potem przypisz mu parametry z osi. Nie wybieraj odpowiedzi "na logikę", jeśli wykres daje jednoznaczny odczyt.
