W pompie ciepła typu powietrze–woda efektywność energetyczna (często opisywana współczynnikiem COP, a w praktyce także pośrednio czasem nagrzewania zasobnika przy danym poborze mocy) silnie zależy od warunków temperaturowych pracy. Kluczowa jest różnica temperatur pomiędzy:
- źródłem dolnym – powietrzem zewnętrznym, z którego pobierane jest ciepło,
- źródłem górnym – ogrzewaną wodą w instalacji lub w zasobniku CWU.
Gdy temperatura zewnętrzna jest wysoka, parownik może pracować w korzystniejszych warunkach (łatwiej odebrać ciepło z powietrza), a sprężarka wykonuje relatywnie mniej pracy, aby osiągnąć wymagane parametry skraplania. Z kolei gdy temperatura ogrzewanej wody jest niska, nie trzeba "podnosić" temperatury czynnika chłodniczego do tak wysokiego poziomu, więc spada wymagane ciśnienie skraplania i również maleje obciążenie sprężarki. W obu przypadkach rośnie stosunek energii użytecznej (ciepła oddanego do wody) do energii elektrycznej pobranej przez urządzenie.
Dlatego wariant: "wysoka temperatura zewnętrzna i niska temperatura ogrzewanej wody" jest najbardziej sprzyjający wysokiej wydajności energetycznej.
Pozostałe odpowiedzi opisują warunki mniej korzystne:
- Połączenie niskiej temperatury zewnętrznej i wysokiej temperatury wody oznacza największy "skok" temperatury – typowo najgorsza efektywność.
- Niska temperatura zewnętrzna i niska temperatura wody jest lepsza niż przy wysokiej temperaturze wody, ale nadal ograniczana przez zimne powietrze.
- Wysoka temperatura zewnętrzna i wysoka temperatura wody korzysta z ciepłego powietrza, lecz pogarsza ją wymóg wysokiej temperatury po stronie wody.
W praktyce eksploatacyjnej oznacza to, że dla poprawy efektywności warto dążyć do możliwie niskiej temperatury zasilania (np. ogrzewanie płaszczyznowe) oraz uwzględniać spadek efektywności przy mrozach i przy wysokich nastawach CWU.
