W dokumentacji zbrojeniowej zapis typu "co 100" oznacza, że strzemiona powinny być rozmieszczone w rozstawie projektowym 100 mm. W praktyce wykonawczej dopuszcza się jednak niewielkie odchyłki, ponieważ zbrojenie jest układane ręcznie i kontrolowane pomiarowo przed betonowaniem.
Zgodnie z podanym warunkiem z tabeli, różnice w rozstawie strzemion względem projektu nie powinny przekraczać ±2 cm, czyli ±20 mm. To oznacza, że rozstaw rzeczywisty może mieścić się w zakresie:
- 100 mm − 20 mm = 80 mm
- 100 mm + 20 mm = 120 mm
Następnie porównuje się każdą z podanych wartości z tym zakresem. Odpowiedź "122 mm" jest nieprawidłowa wykonawczo, ponieważ przekracza 120 mm, a więc wychodzi poza dopuszczalną tolerancję. Taki zbyt duży rozstaw oznacza rzadsze strzemiona niż przewidziano w projekcie, co może pogarszać pracę belki na siły poprzeczne (ścinanie) i wpływać na bezpieczeństwo oraz trwałość.
Wartości "100 mm", "102 mm" i "112 mm" pozostają w granicach 80–120 mm, więc spełniają warunek tolerancji. Typową pułapką jest mylenie tolerancji dla strzemion z tolerancjami dla prętów głównych (często są ostrzejsze) albo traktowanie ±2 cm jako procentu. Na budowie poprawny tok postępowania to: odczyt rozstawu projektowego, odczyt tolerancji z tabeli, wyznaczenie zakresu i dopiero wtedy ocena pomiaru.
