Niwelacja trygonometryczna polega na wyznaczeniu różnicy wysokości między punktami na podstawie obserwacji kąta pionowego (lub zenitalnego) oraz odległości (zwykle skośnej lub poziomej) między stanowiskiem a celem. W praktyce wykorzystuje się instrumenty kątowo‑dalmiercze (np. tachimetr), a w obliczeniach uwzględnia się także wysokość instrumentu i wysokość celu. Taki sposób pracy jest szczególnie użyteczny wtedy, gdy punkty rozdziela przeszkoda terenowa, np. rzeka, i nie ma możliwości wykonania klasycznego ciągu niwelacji geometrycznej po terenie.
Odpowiedź "trygonometrycznej" jest więc właściwa, ponieważ pomiar przez przeszkodę często realizuje się z jednego brzegu na drugi metodą opartą o kąty i odległości, a nie o kolejne ustawienia niwelatora na trasie.
- "Precyzyjnej." odnosi się do odmiany niwelacji geometrycznej nastawionej na wysoką dokładność (procedury, sprzęt, kontrola). Nadal wymaga jednak możliwości prowadzenia obserwacji na kolejnych stanowiskach, co przy rzece może być nierealne lub nieefektywne.
- "Barometrycznej." wykorzystuje zależność ciśnienia atmosferycznego od wysokości. Jest wrażliwa na zmiany pogody i zwykle ma znacznie gorszą dokładność niż metody instrumentalne oparte o kąty/odległości, dlatego nie jest typowym wyborem do prac wymagających precyzji geodezyjnej.
- "Technicznej." to również określenie niwelacji geometrycznej (praktycznej, budowlanej) wykonywanej niwelatorem i łatami. Wymaga dostępu w terenie do poprowadzenia pomiaru krok po kroku; przy przeszkodzie wodnej bywa utrudniona.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się przeszkoda uniemożliwiająca przejście i założenie kolejnych stanowisk (rzeka, jar, ogrodzenie), rozważ metody oparte o obserwacje zdalne: najczęściej trygonometryczną.
