W klasyfikacji elektrod ważne jest to, co tworzy równowagę elektrochemiczną i jakie fazy/ składniki wchodzą w skład półogniwa widocznego na schemacie.
Elektroda drugiego rodzaju jest zbudowana najczęściej z metalu zanurzonego w roztworze, w którym występuje trudno rozpuszczalna sól tego metalu. Kluczową cechą jest obecność tej soli (osad/warstwa stała) oraz jonów wspólnych w roztworze, które stabilizują potencjał. Dlatego, jeżeli na schemacie widać układ typu: metal | sól trudno rozpuszczalna | roztwór z anionem/kationem wspólnym, to rozpoznanie prowadzi do elektrody drugiego rodzaju.
Odpowiedź "pierwszego rodzaju" jest niepoprawna, ponieważ elektroda pierwszego rodzaju opisuje równowagę między metalem a jego jonami w roztworze bez wyraźnego elementu w postaci trudno rozpuszczalnej soli (brak charakterystycznej warstwy/ osadu soli metalu). Na schemacie elektrody I rodzaju oczekuje się przede wszystkim pary: metal–jon metalu.
Odpowiedź "trzeciego rodzaju" jest niepoprawna, bo elektrody III rodzaju są bardziej złożone i wykorzystują układ, w którym potencjał metalu zależy od innego, powiązanego jonowo składnika (pośrednio), zwykle przez równowagi kilku trudno rozpuszczalnych soli. Samo wystąpienie jednej soli trudno rozpuszczalnej metalu częściej odpowiada elektrodzie II rodzaju.
Odpowiedź "redoks" jest niepoprawna, ponieważ elektroda redoks opiera się na parze utlenionej i zredukowanej (np. jon/ jon o innym stopniu utlenienia) w roztworze oraz elektrodzie obojętnej przewodzącej elektrony. Jej schemat wyróżnia zapis pary redoks, a nie układ metal + własna sól trudno rozpuszczalna.
Wskazówka egzaminacyjna: patrząc na rysunek, najpierw sprawdź, czy występuje osad/warstwa trudno rozpuszczalnej soli metalu. Jeśli tak, najczęściej celujesz w elektrodę drugiego rodzaju. Jeśli zamiast tego widzisz wyłącznie parę utleniona/zredukowana w roztworze i elektrodę obojętną, wybór zwykle przesuwa się w stronę elektrody redoks.
