W pomiarze tłumienia światłowodu metodą transmisyjną bada się, ile mocy optycznej "dociera" na koniec badanego toru w porównaniu do mocy odniesienia. Typowy układ to: źródło optyczne (np. na 1310/1550 nm) podłączone do jednego końca włókna oraz miernik mocy optycznej na drugim końcu. Wynik jest miarą strat całkowitych (włókno + złącza + spawy), dlatego metoda jest często używana do odbiorów i certyfikacji instalacji.
Odpowiedź "tłumienia światłowodu metodą transmisyjną." jest właściwa, gdy schemat przedstawia tor end-to-end: sygnał przechodzi przez całe włókno i jest mierzony na wyjściu. Kluczową cechą jest to, że pomiar nie lokalizuje zdarzeń wzdłuż trasy – daje stratę całkowitą dla badanego odcinka.
Odpowiedź "dyspersji chromatycznej światłowodu." jest niepoprawna, ponieważ dyspersja chromatyczna dotyczy różnic prędkości propagacji składowych widmowych, co powoduje poszerzanie impulsu w czasie. Do jej oceny stosuje się inne procedury i przyrządy niż proste źródło + miernik mocy.
Odpowiedź "wytrzymałości mechanicznej włókna optycznego." nie pasuje do takiego schematu, bo wytrzymałość bada się metodami mechanicznymi (np. próby rozciągania), a nie pomiarem mocy optycznej na wyjściu toru.
Odpowiedź "tłumienia światłowodu metodą rozproszenia wstecznego." odnosi się do pomiaru reflektometrycznego (OTDR), gdzie urządzenie wysyła impulsy i analizuje sygnał powracający, aby lokalizować zdarzenia (złącza, spawy, uszkodzenia) w funkcji odległości. W metodzie transmisyjnej nie analizuje się rozkładu strat po długości – tylko wynik końcowy całego odcinka.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widać źródło po jednej stronie i miernik mocy po drugiej, zwykle chodzi o metodę transmisyjną. Jeśli jedno urządzenie jest podłączone do jednego końca i "ogląda" tor w funkcji odległości, to typowo OTDR.
