W zapisie EKG poszczególne załamki odpowiadają kolejnym etapom pobudzenia i powrotu do stanu spoczynkowego (repolaryzacji) w mięśniu sercowym. Poprawne rozpoznanie elementów krzywej jest podstawą dalszej oceny rytmu i przewodzenia.
Dlaczego poprawne jest "1 — załamek P; 2 — załamek T"?
Załamek P przedstawia depolaryzację przedsionków i w typowym cyklu pojawia się jako pierwsza niewielka fala przed zespołem QRS. Załamek T przedstawia repolaryzację komór i występuje po zespole QRS, zwykle jako szersza, łagodniejsza fala.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Odpowiedź z zamianą P i T sugeruje, że repolaryzacja komór miałaby poprzedzać depolaryzację przedsionków. To narusza typową sekwencję zdarzeń w cyklu serca widoczną w EKG (najpierw przedsionki, potem komory, a repolaryzacja komór po ich depolaryzacji).
- Odpowiedzi zawierające załamek U są pułapką pamięciową. Załamek U, jeśli w ogóle jest widoczny, pojawia się zwykle po załamku T i nie jest stałym, podstawowym elementem każdego zapisu; jego identyfikacja wymaga zwykle bardzo konkretnego obrazu krzywej. W typowym schemacie szkoleniowym do oznaczania podstawowych elementów cyklu najczęściej rozpoznaje się P, QRS i T.
Wskazówka egzaminacyjna: przy identyfikacji nie kieruj się samą "wielkością" fali, tylko kolejnością względem QRS: P jest przed QRS, T po QRS. To pomaga nawet wtedy, gdy zapis jest uproszczony albo częściowo zaszumiony.
