Aby obliczyć powierzchnię okładziny korkowej na ścianie pokazanej na rysunku, postępuje się tak, jak w typowych obmiarach robót wykończeniowych: liczy się pole tej części ściany, która ma zostać pokryta okładziną.
Krok 1: Odczyt wymiarów
Najpierw należy uważnie odczytać z rysunku wszystkie długości potrzebne do obliczeń (wysokości i szerokości fragmentów). W praktyce najczęściej są to wymiary w metrach lub w centymetrach, które trzeba zamienić na metry przed liczeniem pola w m².
Krok 2: Podział na figury proste
Ściany w zadaniach egzaminacyjnych często mają kształt złożony (np. wnęki, uskoki). Najbezpieczniej jest podzielić taką powierzchnię na kilka prostokątów, dla których pole liczy się wzorem P = a · b, a następnie dodać pola cząstkowe.
Krok 3: Uwzględnienie otworów
Jeżeli na rysunku występują elementy, które nie będą okładzinowane (np. otwór drzwiowy lub okienny), to ich pole należy potraktować jako "ubytek" i odjąć od pola całkowitego. Typowy błąd polega na policzeniu całej ściany bez odjęć.
Krok 4: Suma pól i kontrola wyniku
Po zsumowaniu (i ewentualnym odjęciu) pól warto sprawdzić, czy wynik ma sens: czy jest w rozsądnym zakresie w porównaniu z przybliżonym polem całej ściany oraz czy jednostką jest na pewno m² (a nie np. "metry" wynikające z pomyłki jednostek).
Odpowiedź "13 m²" jest poprawna, ponieważ po wykonaniu powyższych działań dla wymiarów przedstawionych na rysunku otrzymuje się właśnie taką powierzchnię okładziny.
Pozostałe propozycje wyników są typowe dla błędów rachunkowych lub błędów metodycznych:
- zaniżenie (np. policzenie tylko jednego fragmentu zamiast całej okładzinowanej powierzchni),
- silne zaniżenie (np. pomyłka jednostek lub nieuwzględnienie większości pól),
- zawyżenie (np. brak odjęcia otworów lub doliczenie fragmentu, który nie ma być oklejony).
