Aby obliczyć powierzchnię okładziny wykonanej tylko na ścianach do wysokości 2,00 m, należy wykonać typowy obmiar w m2 na podstawie rysunku pomieszczenia.
Krok 1: odczyt z rysunku. Z rysunku wyznacza się łączną długość wszystkich odcinków ścian, na których ma być ułożona okładzina (czyli sumę długości ścian w rzucie). W praktyce jest to obwód pomieszczenia liczony po ścianach, z uwzględnieniem ewentualnych załamań, wnęk i odcinków wynikających z kształtu pomieszczenia.
Krok 2: przeliczenie na pole. Każdy odcinek ściany ma pole równe: długość odcinka × wysokość okładziny. Ponieważ wysokość jest stała (2,00 m), można zsumować długości wszystkich ścian, a następnie pomnożyć przez 2,00 m, otrzymując łączną powierzchnię w m2.
Krok 3: zastosowanie warunku o otworach. W treści wskazano, że okładzina jest liczona "na ścianach bez otworów okiennych i drzwiowych". Oznacza to, że w obliczeniach nie odejmuje się powierzchni okien i drzwi, bo okładzinę rozpatruje się tak, jakby ściany były pełne (bez przerw). To częsty "haczyk" egzaminacyjny.
Dlaczego pozostałe wartości mogą kusić?
- Wyniki zbliżone do mniejszej wartości często wynikają z pominięcia jednego odcinka ściany lub z odjęcia otworów wbrew treści.
- Wartości dużo większe zwykle oznaczają błędne przyjęcie większej wysokości (np. pełnej wysokości pomieszczenia) albo podwojenie obwodu przez omyłkowe zliczenie ścian "po dwóch stronach".
- Okrągłe wartości mogą wynikać z zaokrągleń lub z przyjęcia uproszczonych wymiarów zamiast tych z rysunku.
Poprawny wynik uzyskuje się, gdy konsekwentnie zsumuje się wszystkie długości ścian z rysunku i pomnoży przez 2,00 m, stosując warunek "bez otworów".
