Szablon (forma) elementu odzieży służy do wielokrotnego, powtarzalnego wyznaczania kształtu części wyrobu podczas krojenia. Żeby szablony były jednoznaczne i mogły być poprawnie użyte w pracy (także przez inną osobę niż autor konstrukcji), muszą zawierać zarówno oznaczenia technologiczno-konstrukcyjne, jak i opis identyfikacyjny.
Do oznaczeń konstrukcyjnych zalicza się m.in. ostemplowane krawędzie i naroża, przebieg nitki prostej (kierunek ułożenia względem tkaniny) oraz punkty montażowe ułatwiające spasowanie elementów w szyciu. Jednak same znaki nie wystarczą do organizacji pracy – w zestawie szablonów jest wiele części, często o podobnym kształcie.
Dlatego na szablonie zapisuje się nazwę elementu odzieży (np. "przód marynarki", "tył", "podkroje", "kołnierz") oraz wielkość/rozmiar. To ogranicza ryzyko pomyłki rozmiarowej i elementowej przy kompletowaniu wykroju, odkładaniu szablonów, a także podczas pracy seryjnej.
Odpowiedzi mówiące o "nazwie odzieży" są zbyt ogólne: na szablonie nie opisuje się zwykle całego wyrobu jako jednego obiektu, tylko konkretną część, bo to część jest odwzorowana na formie. Z kolei warianty z "szerokościami szwów i podwinięć" mogą występować w niektórych systemach opracowania form, ale nie wynikają jednoznacznie z samego opisu w pytaniu i nie zastępują podstawowego opisu identyfikacyjnego (element + rozmiar). Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie: co pomaga w montażu (punkty, nitka, ostemplowanie), a co identyfikuje szablon (nazwa elementu i wielkość).
