Wykres ma charakter wskaźnikowy: pokazuje poziom emisji w % względem roku bazowego, gdzie 2010 = 100%. Taki zapis oznacza, że wartość 100% jest punktem odniesienia, a wartości poniżej 100% wskazują, że w danym roku emitowano mniej zanieczyszczeń niż w roku bazowym.
Na wykresie wszystkie trzy serie startują od 100% w roku 2010. Następnie:
- pył wyraźnie spada (do ok. 23% w 2015 r.), więc emisja pyłu została znacząco ograniczona,
- tlenki azotu również spadają (do ok. 70% w 2015 r.), więc emisja NOx zmniejsza się w czasie,
- dwutlenek węgla spada nieznacznie (nieco poniżej 100%, ok. 90% w 2015 r.), co także oznacza spadek, choć mniejszy.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "spadek zanieczyszczeń pyłowych i tlenków azotu." – oba te wskaźniki są niższe niż 100% w kolejnych latach.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ:
- "spadek tylko zanieczyszczeń gazowych." – na wykresie spada także pył, który jest zanieczyszczeniem pyłowym (stałym), więc nie można mówić o spadku tylko gazowych,
- "stały poziom wszystkich zanieczyszczeń." – stały poziom oznaczałby linie poziome na 100% (lub na innej stałej wartości), a tu widać trendy spadkowe,
- "wzrost zanieczyszczeń gazowych." – wzrost oznaczałby wartości powyżej 100% lub rosnący trend; na wykresie serie gazowe (tlenki azotu i dwutlenek węgla) opadają.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wykres pokazuje poziom (indeks względem bazowego 100%), czy redukcję rozumianą jako "o ile mniej w porównaniu do bazowego". W obu ujęciach spadek poziomu emisji oznacza poprawę, ale mylne nazwanie osi może skłaniać do złego wniosku, jeśli nie zauważysz roku bazowego.
