Rozpoznanie wiertarki promieniowej opiera się na jej typowej budowie: pionowa kolumna stanowi podporę dla ramienia promieniowego, a po ramieniu przemieszcza się głowica z wrzecionem. Taki układ pozwala dopasować położenie wrzeciona do miejsca wiercenia przez zmianę wysięgu i ustawienia głowicy, co jest szczególnie ważne przy dużych, ciężkich detalach (których nie opłaca się często przestawiać).
Odpowiedź "wytaczarka diamentowa" nie pasuje, ponieważ wytaczarki są przeznaczone głównie do wytaczania (powiększania i korygowania otworów) oraz obróbki precyzyjnej, a ich konstrukcja i osprzęt są podporządkowane innym zadaniom niż typowe wiercenie na wiertarce. Sama nazwa wskazuje też na proces oraz narzędzia/technologię wykańczania, a nie na typowy układ wiertarki z ramieniem.
Odpowiedź "dogładzarka oscylacyjna" jest błędna, bo dogładzanie to wykańczająca obróbka powierzchni otworów (dla uzyskania wysokiej dokładności i jakości powierzchni) realizowana zwykle innym narzędziem i innym rodzajem ruchu roboczego niż w klasycznej wiertarce. Na zdjęciach dogładzarki często nie mają charakterystycznego ramienia promieniowego wiertarki promieniowej.
Odpowiedź "wiertarka słupowa" jest myląca, bo to także wiertarka, ale ma prostszą konstrukcję: wrzeciono jest osadzone w głowicy na stałym słupie (kolumnie) i nie występuje typowe ramię promieniowe umożliwiające duży wysięg i przesuw głowicy wzdłuż ramienia. Wiertarka promieniowa jest wybierana tam, gdzie kluczowa jest elastyczność pozycjonowania narzędzia nad detalem.
W praktyce na egzaminie warto szukać na fotografii elementów "wyróżników": kolumna + ramię poziome + przesuwna głowica. Te trzy cechy razem najmocniej wskazują na wiertarkę promieniową.
