Pytanie dotyczy trwałości przechowalniczej warzyw, czyli tego, które gatunki dają się magazynować najdłużej po zbiorze bez istotnej utraty jakości (jędrności, smaku, zdrowotności). W praktyce o długości przechowywania decydują m.in.:
- budowa organu (tkanki okrywające, podatność na uszkodzenia),
- tempo oddychania i transpiracji (im większe, tym szybsze starzenie i więdnięcie),
- wrażliwość na choroby przechowalnicze,
- wymagania co do temperatury i wilgotności oraz możliwość ich utrzymania w magazynie.
Odpowiedź "cebula, chrzan." jest właściwa, ponieważ są to warzywa, które w typowych warunkach gospodarstwa (przy właściwym dosuszeniu, selekcji i ograniczeniu uszkodzeń) należą do grupy relatywnie długotrwale przechowywanych w porównaniu z warzywami liściowymi czy bardzo delikatnymi.
Dlaczego pozostałe pary nie pasują?
- "bób, sałata." – sałata jest warzywem liściowym o bardzo dużej utracie wody i szybkim spadku jakości, więc wymaga szybkiego obrotu; bób również nie należy do najdłużej magazynowanych warzyw w stanie świeżym.
- "chrzan, szpinak." – chrzan może być przechowywany długo, ale szpinak jako warzywo liściowe szybko więdnie i traci jakość, więc para nie reprezentuje "najdłuższego okresu".
- "ogórek, seler korzeniowy." – seler korzeniowy bywa przechowywany długo, jednak ogórek świeży jest znacznie bardziej nietrwały i w praktyce nie jest typowym warzywem do bardzo długiego składowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy najdłuższego przechowywania, w pierwszej kolejności rozważaj gatunki, które w gospodarstwach przechowuje się "na zimę" (w odpowiednich warunkach), a ostrożnie traktuj warzywa liściowe i delikatne, które zwykle wymagają szybkiej sprzedaży lub chłodniczego krótkiego przechowania.
