W fotografii grupowej celem jest uzyskanie ujęcia, w którym wszyscy są czytelni (twarze nie są zasłonięte), a kadr jest wypełniony w sposób estetyczny i uporządkowany. Dla grupy około 20 osób bardzo często najlepiej sprawdza się kadr poziomy, ponieważ grupa tworzy układ bardziej "szeroki" niż "wysoki". Pozioma orientacja ułatwia też pozostawienie niewielkich marginesów po bokach bez konieczności nadmiernego zwiększania odległości fotografa.
Odpowiedź "poziomy i osoby są ustawione w trzech rzędach" jest zasadna, bo trzy rzędy pozwalają:
- zmniejszyć szerokość ustawienia (mniej osób w jednym rzędzie),
- wyrównać kompozycję i lepiej wypełnić kadr w poziomie,
- poprawić widoczność twarzy dzięki stopniowaniu wysokości (np. siedzący/klęczący z przodu, stojący z tyłu),
- ułatwić pracę z tłem (mniej "pustych" przestrzeni po bokach i mniejsze ryzyko wchodzenia w niepożądane elementy kadru).
Dlaczego pozostałe propozycje są słabsze? Układ poziomy w dwóch rzędach przy 20 osobach często powoduje, że rzędy stają się bardzo długie, a osoby na skrajach mogą być mniej korzystnie odwzorowane (większe różnice odległości od obiektywu, trudniej też utrzymać jednakowe odstępy). Kadr pionowy w trzech rzędach zwykle nie pasuje do proporcji grupy: wymusza zbyt "wysoką" kompozycję albo pozostawia dużo pustej przestrzeni nad głowami. Kadr pionowy i półkole w dwuszeregu bywa dobre w sytuacjach dynamicznych, ale w ujęciu pozowanym może utrudniać równą widoczność twarzy i kontrolę nad liniami kompozycji.
Wskazówka egzaminacyjna: przy dużych grupach myśl najpierw o proporcjach (szerokość grupy), potem o liczbie rzędów (czytelność twarzy), a dopiero na końcu o szczegółach pozowania.
