Paczenie (wypaczanie) tarcicy to zmiana kształtu deski pod wpływem różnic skurczu oraz naprężeń, które pojawiają się podczas suszenia, sezonowania i eksploatacji przy zmiennej wilgotności. Drewno jest materiałem anizotropowym: inaczej kurczy się w różnych kierunkach, co sprawia, że układ słojów i położenie elementu względem osi pnia wpływają na stabilność wymiarową.
Odpowiedź "zawierająca rdzeń." wskazuje deskę przebiegającą przez środek pnia. W takim wariancie przyjmuje się, że symetryczne ułożenie materiału względem osi może ograniczać tendencje do jednostronnego "ściągania" deski w jedną stronę, w porównaniu z deskami wyciętymi niesymetrycznie z obwodowych stref pnia.
Pozostałe odpowiedzi opisują układ, w którym przebieg słojów i kierunki skurczu mogą sprzyjać większym odkształceniom:
- "wycięta skośnie z pnia." — skośny układ włókien i słojów może zwiększać tendencję do skręcania i nierównomiernego odkształcania, bo skurcz nie rozkłada się w sposób "prosty" względem krawędzi deski.
- "wycięta z przekroju stycznego." — w drewnie skurcz styczny jest istotnym czynnikiem ryzyka łódkowania; przy układzie stycznym słoje są ułożone tak, że różnice skurczu łatwo powodują wygięcie deski.
- "wycięta z przekroju poprzecznego." — element o układzie poprzecznym (w odniesieniu do włókien) jest szczególnie wrażliwy na pękanie i deformacje przy zmianach wilgotności; nie jest to typowy, stabilny układ dla desek użytkowych.
Na egzaminie warto zapamiętać, że o paczeniu decydują: kierunek skurczu, układ słojów, symetria przekroju oraz warunki suszenia i składowania. Jeśli w odpowiedziach pojawiają się przekroje: promieniowy/styczny, zwykle należy rozważyć, jak układ słojów przełoży się na łódkowanie i skręcanie.
