W ocenie pacjenta pod kątem opieki kluczowe jest ustalenie, na ile samodzielnie zaspokaja podstawowe potrzeby. "Deficyt samodzielności" opisuje, w jakim stopniu pacjent nie jest w stanie wykonać czynności bez pomocy i jakiego wsparcia wymaga.
Odżywianie: gdy pacjent "posiłki zjada samodzielnie", oznacza to zachowaną sprawność w przyjmowaniu pokarmu (może wymagać przygotowania posiłku, ale sama czynność jedzenia jest wykonywana samodzielnie). Natomiast sformułowanie "jest karmiona łyżką" wskazuje na wyraźnie większą zależność: pacjent nie potrafi samodzielnie nabierać i podawać pokarmu do ust, więc potrzebuje bezpośredniej pomocy drugiej osoby.
Wydalanie: "zaspokaja potrzebę wydalania w toalecie na krześle toaletowym" oznacza, że pacjent może przemieścić się (choćby z pomocą/asekuracją) na krzesło toaletowe i przyjąć pozycję siedzącą. "Zaspokaja potrzebę wydalania w łóżku na basenie" zwykle świadczy o większych ograniczeniach mobilności i konieczności wykonywania tej czynności w pozycji leżącej, co jest typowe dla znacznej zależności w tym zakresie.
Jeśli pytanie dotyczy największych deficytów jednocześnie w odżywianiu i wydalaniu, to należy wybrać wariant, w którym pacjentka jest zależna w obu obszarach naraz: wymaga karmienia oraz korzysta z basenu w łóżku.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne, ponieważ w każdej z nich występuje wyższa samodzielność w co najmniej jednej potrzebie: albo pacjentka je sama, albo korzysta z krzesła toaletowego (co zwykle oznacza większą sprawność niż basen w łóżku). Na egzaminie warto porównywać odpowiedzi parami i szukać opcji, która łączy najniższy poziom samodzielności w obu ocenianych czynnościach.
