KWALIFIKACJA SPO5 - PAŹDZIERNIK 2013

U osoby z chorobą Alzheimera, która czuje się zagubiona w otaczającej rzeczywistości, priorytetem jest poczucie bezpieczeństwa, przewidywalność oraz aktywności oparte na znanych skojarzeniach. Dlatego właściwą formą spędzania czasu jest przeglądanie rodzinnych albumów w towarzystwie opiekunki. Zdjęcia bliskich, znanych miejsc i wydarzeń uruchamiają wspomnienia długotrwałe (często względnie lepiej zachowane niż pamięć świeża) i ułatwiają rozmowę. Obecność opiekunki ma znaczenie, bo może ona spokojnie prowadzić dialog, nazywać osoby na zdjęciach, zadawać proste pytania i reagować, gdy pojawi się niepokój.

Dlaczego pozostałe propozycje są mniej właściwe w opisanej sytuacji?

• "Oglądanie wspólnie z opiekunką filmów akcji, których dotąd nie widział" – nowe i dynamiczne treści, szybkie tempo, gwałtowne dźwięki oraz częste zmiany scen zwiększają obciążenie poznawcze. Przy nasilonej dezorientacji taka stymulacja może pogłębiać lęk, irytację lub pobudzenie, nawet jeśli opiekun towarzyszy.
• "Słuchanie różnorodnej muzyki nadawanej w radio" – radio jest bodźcem mniej kontrolowanym: pojawiają się reklamy, wiadomości, różne gatunki muzyki i zmienna głośność. Ta zmienność może rozpraszać i utrudniać uspokojenie. Jeśli stosuje się muzykę, zwykle lepiej sprawdza się dobór znanych, lubianych utworów i spokojne warunki.
• "Czytanie przez niego książek, które dobrze zna" – nawet znana książka wymaga koncentracji, rozumienia tekstu i utrzymania wątku. W okresie zwiększonego zagubienia taka aktywność może frustrować i nasilać poczucie nieadekwatności. Skuteczniejsze są formy angażujące krótkie, proste komunikaty i wspólne działanie.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o dezorientacji i zagubieniu, wybieraj aktywności oparte na rutynie, znajomości i relacji (towarzyszenie, wspomnienia, proste rozmowy), a unikaj propozycji z dużą dawką nowości, hałasu i szybkich zmian bodźców.