Tętno (liczba uderzeń serca na minutę) jest praktycznym, łatwym do pomiaru wskaźnikiem obciążenia układu krążenia podczas pracy. W ocenie ergonomicznej i BHP wykorzystuje się je do szacunkowej klasyfikacji natężenia wysiłku fizycznego na kategorie: lekki, średnio ciężki, ciężki i bardzo ciężki. Ideą takiej klasyfikacji jest przypisanie zmierzonej wartości do odpowiedniego przedziału skali, a nie intuicyjna ocena "czy to dużo".
Dla tętna równego 104 uderzenia/min przyjmuje się kwalifikację jako "Średnio ciężki", ponieważ jest to obciążenie wyraźnie większe niż przy pracy lekkiej, ale jeszcze nie na poziomie typowym dla prac ciężkich i bardzo ciężkich. W praktyce taka wartość bywa obserwowana np. przy pracy wymagającej stałego zaangażowania mięśni, ale bez długotrwałych, maksymalnych obciążeń.
- Odpowiedź "Lekki" jest nieprawidłowa, bo sugeruje zbyt małe obciążenie w stosunku do tętna przekraczającego typowe wartości dla pracy o niewielkim wysiłku.
- Odpowiedź "Ciężki" jest nieprawidłowa, bo kategoria ciężka odpowiada wyższemu obciążeniu fizjologicznemu (zwykle wyraźnie wyższemu tętnu utrzymującemu się w czasie), a 104 uderzenia/min jest wartością bardziej pośrednią.
- Odpowiedź "Bardzo ciężki" jest nieprawidłowa, ponieważ dotyczy pracy o najwyższym obciążeniu, gdzie tętno jest znacznie wyższe i/lub utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie przez dłuższy czas, często z szybką męczliwością.
Wskazówki praktyczne dla BHP: pojedynczy pomiar może być zaburzony przez stres, temperaturę, odwodnienie, chorobę, kofeinę lub chwilowy zryw wysiłku. Najlepiej interpretować tętno jako wartość ustabilizowaną (po kilku minutach pracy) lub jako średnią z reprezentatywnego odcinka zadania oraz łączyć je z innymi informacjami (charakter pracy, czas trwania, przerwy, warunki mikroklimatu).
