W niskociśnieniowym przenośniku hydraulicznym materiał jest przemieszczany dzięki energii strumienia cieczy. Jeżeli w kanale transportowym tworzą się zatory, najczęstszą przyczyną jest zbyt mała prędkość przepływu (i związane z nią osiadanie cząstek), niekorzystny rozkład strumienia lub niewystarczające "wymieszanie/unoszenie" materiału w strefie wprowadzenia.
Odpowiedź "Zwiększyć ciśnienie cieczy na wylocie z dysz." jest właściwa, ponieważ wzrost ciśnienia na dyszach zazwyczaj powoduje wzrost prędkości wypływu i energii strumienia. Silniejszy strumień lepiej porywa cząstki, ogranicza ich odkładanie się na dnie kanału i pomaga rozbić tworzące się nagromadzenia. W praktyce operatorskiej jest to typowe działanie regulacyjne: poprawia warunki hydrauliczne bez ingerencji w kanał.
Odpowiedź "Podłączyć pompę próżniową w miejscu załadunku materiału." jest nieadekwatna do transportu hydraulicznego: próżnia kojarzy się z transportem pneumatycznym lub zasysaniem, natomiast w układzie, w którym nośnikiem jest ciecz, kluczowe są parametry przepływu cieczy (ciśnienie, wydajność, prędkość), a nie wytwarzanie podciśnienia w punkcie załadunku.
Odpowiedź "Ręcznie przepychać materiał w miejscach zatorów." jest błędna z punktu widzenia eksploatacji i bezpieczeństwa: wymusza niekontrolowaną ingerencję w instalację (często pod ciśnieniem i z medium procesowym), może doprowadzić do gwałtownego udrożnienia, uderzenia hydraulicznego, rozszczelnienia oraz narażenia obsługi.
Odpowiedź "Zwiększyć ilość transportowanego materiału w jednostce czasu." zwykle pogarsza sytuację, bo podnosi stężenie/obciążenie strumienia przy niezmienionych warunkach unoszenia. Jeżeli przyczyną jest za mała prędkość cieczy, dokładanie materiału zwiększa ryzyko odkładania i szybszego tworzenia zatoru.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zatorach w transporcie hydraulicznym myśl najpierw o zwiększeniu energii/prędkości przepływu nośnika i działaniach regulacyjnych, a nie o ręcznej ingerencji w przewód.
