W zapisie nutowym obok wysokości i rytmu często pojawiają się oznaczenia wykonawcze, które mówią, jak wykonać dany fragment. Jednym z takich oznaczeń jest arpeggio, czyli "rozłożony akord". W praktyce oznacza to, że dźwięki należące do akordu nie są wydobywane w tej samej chwili, tylko kolejno, zwykle od najniższego do najwyższego (lub odwrotnie, jeśli zapis wskazuje kierunek). Efektem jest charakterystyczne "przemiatanie" akordu w czasie.
Odpowiedź "Wydobyć dźwięki akordu techniką arpeggio." jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje sposób wykonania akordu, w którym składowe akordu są następujące po sobie, a nie uderzone jednocześnie.
- Odpowiedź "Wydobyć dźwięki akordu jak najgłośniej." jest niepoprawna, bo dotyczy dynamiki (głośno/cicho), a nie tego, czy akord ma być zagrany jednocześnie czy rozłożony. Symbol arpeggio nie jest poleceniem "graj głośno".
- Odpowiedź "Wydobyć dźwięki akordu jednocześnie." opisuje wykonanie akordu blokowego. To częsty nawyk, ale byłby właściwy tylko wtedy, gdyby w zapisie nie było oznaczenia nakazującego rozłożenie.
- Odpowiedź "Wydobyć dźwięki akordu techniką glissando." jest błędna, ponieważ glissando oznacza płynne przejście (ślizg) między dźwiękami, a nie rozłożenie akordu na jego składowe w typowy sposób arpeggiowania. To inny efekt wykonawczy i inne oznaczenie w nutach.
Z perspektywy technika realizacji nagłośnień umiejętność rozpoznania tych oznaczeń pomaga przewidywać charakter sygnału: arpeggio ma zwykle mniej "jednoczesnej" energii harmonicznej niż akord grany blokowo i może inaczej układać transjenty. Ułatwia to komunikację z wykonawcą i szybsze ustawienie brzmienia podczas próby.
