Przy bardzo dużych promieniach krzywizn badana powierzchnia jest "prawie płaska". Oznacza to, że strzałka ugięcia (różnica wysokości między środkiem a krawędzią dla danego promienia pomiarowego) jest bardzo mała. W takiej sytuacji o wyniku decyduje przede wszystkim czułość i rozdzielczość metody.
Dlatego poprawnym wyborem jest "metodą interferencyjną". Interferometria pozwala obserwować i analizować prążki interferencyjne odpowiadające różnicom drogi optycznej, co przekłada się na bardzo wysoką czułość oceny odchyłek kształtu powierzchni. Dzięki temu nadaje się do wyznaczania/oceny krzywizny także wtedy, gdy różnice wysokości są minimalne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem w tym przypadku?
- "czujnikiem zegarowym" – jest to przyrząd stykowy typowy dla pomiarów warsztatowych. Przy bardzo małych odchyłkach łatwo o wpływ siły docisku, geometrii końcówki, ustawienia oraz błędy odczytu, więc metoda traci przewagę dokładnościową.
- "sferometrem pierścieniowym" – sferometr służy do wyznaczania promienia krzywizny z pomiaru strzałki ugięcia. Dla bardzo dużych promieni strzałka jest tak mała, że niepewność pomiaru (oraz błędy ustawienia i styku) mogą dominować, utrudniając wiarygodne obliczenia.
- "mikroskopem autokolimacyjnym" – autokolimacja jest użyteczna do kontroli położeń, kątów i osiowości oraz ustawień elementów optycznych. Nie jest to standardowa metoda do obliczania bardzo dużych promieni krzywizn powierzchni na tej samej zasadzie, co interferometria.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "bardzo duży promień" lub "prawie płasko", myśl o metodach o wysokiej czułości na małe różnice (często optycznych, np. interferencyjnych), a nie o typowych metodach stykowych.
