Narost na ostrzu to zjawisko polegające na przywieraniu (adhezji) cząstek obrabianego metalu do powierzchni natarcia i samej krawędzi skrawającej. W strefie skrawania występują bardzo duże naciski i wysoka temperatura, a wiór przesuwa się po narzędziu z tarciem. Jeśli materiał łatwo się odkształca plastycznie i ma skłonność do "klejenia się", może tworzyć się warstwa przywartego metalu, która okresowo narasta i odrywa się.
Dlatego prawidłowa odpowiedź "miękkich i ciągliwych" pasuje do typowego mechanizmu powstawania narostu: metale plastyczne (ciągliwe) w warunkach tarcia i nacisku łatwiej przechodzą w stan intensywnego płynięcia materiału przy powierzchni narzędzia, co sprzyja adhezji. Skutkiem narostu bywa pogorszenie chropowatości, niestabilność wymiarów oraz ryzyko uszkodzeń krawędzi, gdy narost odrywa się w sposób niekontrolowany.
Odpowiedzi typu "kruchych i twardych" oraz "łamliwych i twardych" są typową pułapką: twardość i kruchość częściej kojarzą się z trudną obróbką i szybkim zużyciem narzędzia, ale to inny mechanizm (np. zużycie ścierne, wykruszenia). Materiały kruche mają mniejszą skłonność do długotrwałego, plastycznego przywierania — częściej tworzą wiór krótki/łamliwy, a energia procesu rozprasza się inaczej niż w materiałach "klejących się".
Odpowiedź "bardzo twardych" jest zbyt ogólna i również nie trafia w istotę zjawiska. Przy bardzo twardych materiałach dominują problemy związane z odpornością narzędzia, geometrią ostrza, a nie klasyczny narost adhezyjny. W praktyce, aby ograniczać narost, zwykle zwiększa się prędkość skrawania (w bezpiecznych granicach), stosuje odpowiednie chłodzenie/smarowanie oraz dobiera narzędzia i powłoki ograniczające przywieranie.
