W oświetleniu stanowisk pracy rozróżnia się pole zadania (obszar wykonywania pracy wzrokowej) oraz pole bezpośredniego otoczenia – pas co najmniej ok. 0,5 m wokół pola zadania w obrębie pola widzenia. Wymagania dotyczące doboru natężenia w otoczeniu odnoszą się do tego, aby unikać dużych różnic jasności, które powodują trudniejszą adaptację wzroku, dyskomfort i szybsze zmęczenie.
Zależność między tymi polami jest podana w tabeli normowej: dla wysokich wartości w polu zadania otoczenie może mieć mniejsze natężenie, ale w sposób stopniowany (np. 750→500, 500→300, 300→200). Kluczowy jest ostatni wiersz: gdy natężenie w polu zadania jest ≤200 lx, to w polu bezpośredniego otoczenia przyjmuje się E pola zadania, czyli tę samą wartość.
W zadaniu podano 150 lx w polu zadania. Ponieważ 150 lx spełnia warunek "≤200 lx", wymagane natężenie w bezpośrednim otoczeniu wynosi 150 lx.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 200 lx to wartość przypisana w tabeli do sytuacji, gdy pole zadania ma 300 lx; przeniesienie jej na 150 lx wynika z mylenia wierszy/progów.
- 300 lx dotyczy przypadku, gdy pole zadania ma 500 lx; to typowy błąd "zawyżania", jakby otoczenie zawsze musiało być jaśniejsze.
- 120 lx nie wynika z relacji tabelarycznej; przy progu ≤200 lx nie obniża się otoczenia poniżej wartości zadania, bo zwiększałoby to kontrast i obciążało wzrok.
W praktyce technik BHP powinien umieć: dobrać właściwy wiersz zależności (z uwzględnieniem znaków ≤/≥), zinterpretować zapis "E pola zadania" jako "taka sama wartość" oraz powiązać wymaganie z komfortem widzenia i oceną ryzyka.
