Zjawisko dyspersji w torze transmisyjnym polega na tym, że różne składowe sygnału nie docierają w tym samym czasie. W efekcie pierwotnie "wąski" impuls po przejściu przez medium staje się szerszy, ma łagodniejsze zbocza lub charakterystyczne "rozmycie" w osi czasu. To właśnie taka zmiana kształtu impulsu jest typowym skutkiem dyspersji i prowadzi do pogorszenia rozróżnialności kolejnych bitów (zwiększa ryzyko nakładania się symboli).
Odpowiedź "Odbicie" opisuje inny mechanizm: część energii fali może odbić się na nieciągłościach impedancji/złączach/uszkodzeniach. W pomiarach impulsowych częściej obserwuje się wtedy dodatkową składową (echo) opóźnioną względem impulsu głównego, a nie jednolite poszerzenie całego impulsu.
"Przenik" (przesłuch) polega na sprzężeniu między torami i pojawieniu się niepożądanego sygnału pochodzącego z innej pary/żyły/toru. Zwykle objawia się jako zakłócenie nałożone na sygnał, zależne od aktywności sąsiedniego kanału, a nie jako systematyczne poszerzenie impulsu wynikające z właściwości propagacji w tym samym medium.
"Dyfrakcja" dotyczy ugięcia i rozchodzenia się fali na krawędziach przeszkód oraz w otworach. Jest istotna np. w optyce i falach radiowych w przestrzeni, ale nie jest standardowym pojęciem opisującym poszerzanie impulsu w przewodowym torze telekomunikacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na przebiegu widać, że impuls jest bardziej "rozlany" w czasie (szerszy), najczęściej chodzi o dyspersję; jeśli widać osobny, opóźniony "drugi impuls", częściej pasuje mechanizm odbicia.
