Impedancja falowa (charakterystyczna) Z0 kabla koncentrycznego opisuje stosunek napięcia do prądu fali biegnącej wzdłuż linii transmisyjnej. Dla idealnego kabla koncentrycznego bezstratnego Z0 jest w przybliżeniu stała i wynika z dwóch grup czynników:
- geometrii kabla, czyli relacji średnic (wewnętrznej ekranu D i zewnętrznej żyły d),
- właściwości elektrycznych dielektryka między żyłą a ekranem, przede wszystkim przenikalności dielektrycznej względnej εr.
W praktyce często przywołuje się zależność typu Z0 = (60/√εr) · ln(D/d), która pokazuje bezpośrednio, że zmiana εr zmienia Z0. Dlatego odchyłka impedancji falowej najtrafniej wskazuje na problem w obszarze dielektryka, czyli izolacji wewnętrznej (materiału pomiędzy żyłą a ekranem). Typowe przyczyny to zawilgocenie (εr rośnie, a Z0 spada), degradacja termiczna/chemiczna lub niejednorodność po zgnieceniu.
Odpowiedź "ekranu" jest niepoprawna w tym ujęciu, ponieważ uszkodzenia ekranu najczęściej wpływają na ekranowanie przed zakłóceniami i na parametry strat/EMI, a nie są główną przyczyną zmiany Z0 w kablu o niezmienionej geometrii i dielektryku. Odpowiedź "izolacji zewnętrznej" również nie pasuje: powłoka zewnętrzna pełni głównie funkcję ochronną i znajduje się poza strukturą pola elektromagnetycznego między żyłą a ekranem, więc typowo nie determinuje Z0. Odpowiedź "żyły" częściej wiąże się z przerwą, zwarciem lub znaczną deformacją przewodnika; takie uszkodzenia mogą dawać silne nieciągłości w pomiarach (np. TDR), ale sama "niepoprawna impedancja falowa" jako diagnostyczna przesłanka najściślej łączy się ze zmianą dielektryka.
W pomiarach (TDR, VNA) odchyłka od nominalnej wartości (np. 50 Ω lub 75 Ω) jest ważnym sygnałem niedopasowania, które powoduje odbicia fali. Stąd w diagnostyce torów koncentrycznych szczególnie zwraca się uwagę na stan izolacji wewnętrznej i jej jednorodność.
