Pasmo przenoszenia (bandwidth) w typowym ujęciu inżynierskim wyznacza się przez częstotliwości graniczne, przy których poziom sygnału spada o 3 dB względem maksimum. Dla charakterystyki mocy oznacza to spadek do połowy mocy maksymalnej: P = Pmax/2.
Na wykresie przedstawiono zależność P = f(f). Najpierw identyfikujemy maksimum: charakterystyka osiąga poziom nasycenia Pmax = 3 W (w środkowym zakresie częstotliwości). Następnie wyznaczamy próg −3 dB: Pmax/2 = 1,5 W. Teraz odczytujemy z wykresu dwie częstotliwości, w których krzywa przecina poziom 1,5 W:
- Na zboczu narastającym (dla niskich częstotliwości) przecięcie wypada przy około 30 Hz — to dolna częstotliwość graniczna.
- Na zboczu opadającym (dla wysokich częstotliwości) przecięcie wypada przy około 20 kHz — to górna częstotliwość graniczna.
Stąd pasmo przenoszenia wynosi od 30 Hz do 20 kHz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Zakresy typu "od 100 Hz do 8 kHz" albo "od 70 Hz do 10 kHz" odpowiadają raczej fragmentowi, gdzie moc jest bliska maksimum i wykres wygląda na "płaski". To jednak nie jest definicja pasma przenoszenia: pasmo obejmuje również części zboczy aż do poziomu −3 dB (Pmax/2). Odpowiedź "od 15 Hz do 70 kHz" jest zbyt szeroka i nie wynika z punktów przecięcia z poziomem 1,5 W, a dodatkowo wymagałaby, by krzywa utrzymywała się powyżej progu aż do znacznie wyższych częstotliwości niż pokazuje wykres.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zacznij od wyznaczenia Pmax, oblicz połowę tej wartości i dopiero wtedy odczytaj z osi (często logarytmicznej) dwie częstotliwości graniczne.
