Aby otrzymać wodorotlenek cynku jako osad, trzeba doprowadzić do sytuacji, w której w roztworze wodnym obecne są jednocześnie jony cynku Zn2+ oraz jony wodorotlenkowe OH−. Wtedy zachodzi reakcja strącania (reakcja podwójnej wymiany), a produktem jest trudno rozpuszczalny wodorotlenek cynku:
ZnCl2(aq) + 2 NaOH(aq) → Zn(OH)2(s) + 2 NaCl(aq)
Odpowiedź "chlorek cynku i wodorotlenek sodu" jest poprawna, ponieważ:
- ZnCl2 w wodzie dysocjuje, dostarczając jonów Zn2+,
- NaOH w wodzie dysocjuje, dostarczając jonów OH−,
- po zmieszaniu roztworów tworzy się osad Zn(OH)2.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych przyczyn spotykanych w analizie jakościowej:
- "chlorek cynku i wodę" – woda nie jest wystarczającym źródłem jonów OH−, więc nie zajdzie efektywne strącanie wodorotlenku.
- "tlenek cynku i wodorotlenek sodu" – to nie jest klasyczna para do reakcji strącania z roztworu soli; w praktyce ZnO zachowuje się amfoterycznie i w środowisku zasadowym może przechodzić do form rozpuszczalnych, co nie odpowiada prostemu schematowi "sól + zasada → osad".
- "cynk i wodę" – metaliczny cynk nie tworzy wprost osadu Zn(OH)2 tylko przez kontakt z wodą w typowych warunkach laboratoryjnych; do wytworzenia jonów Zn2+ potrzebne są inne warunki/reakcje (np. z kwasem lub utleniaczem).
Warto też pamiętać o istotnym niuansie: Zn(OH)2 jest wodorotlenkiem amfoterycznym, więc w nadmiarze mocnej zasady może ulegać rozpuszczaniu. Na egzaminach szkolnych pytanie zwykle dotyczy jednak samego otrzymania osadu w reakcji strącania – i wtedy kluczowe jest dobranie źródeł jonów Zn2+ oraz OH−.
