W finansowaniu inwestycji w przedsiębiorstwie rozróżnia się przede wszystkim źródła własne oraz źródła obce (zewnętrzne).
"Kredyt bankowy" jest poprawną odpowiedzią, ponieważ oznacza pozyskanie kapitału od podmiotu zewnętrznego (banku). Takie finansowanie ma charakter dłużny: co do zasady wymaga spłaty w określonych terminach oraz poniesienia kosztu w postaci odsetek i ewentualnych prowizji. Z tego powodu kredyt jest klasycznym przykładem kapitału obcego.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do finansowania własnego lub wewnętrznego:
- "Kapitał własny" to środki należące do właścicieli przedsiębiorstwa (lub wypracowane i pozostawione w firmie). Nie jest to dopływ z zewnątrz wymagający zwrotu, więc nie stanowi kapitału obcego.
- "Dochód firmy" (zysk/dochodowość działalności) może być wykorzystany na inwestycje, ale pochodzi z bieżącej działalności przedsiębiorstwa. To typowy przykład finansowania wewnętrznego: firma sama wypracowuje środki i przeznacza je na rozwój.
- "Wkład założycielski" to środki wniesione przez założycieli/wspólników na rozpoczęcie działalności. Jest to forma kapitału własnego (pochodzi od właścicieli), a nie obcego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli źródło finansowania wiąże się z obowiązkiem zwrotu i jest udostępniane przez instytucję zewnętrzną, najczęściej będzie to kapitał obcy. Jeśli pochodzi od właścicieli lub z zysku firmy, traktuje się je jako finansowanie własne/wewnętrzne.
