W kwiatach ciętych prawidłowe pobieranie i transport wody zależą od drożności tkanek naczyniowych (głównie ksylemu). W praktyce florystycznej opisuje się cztery typy blokad naczyniowych: biologiczną, fizjologiczną, mechaniczną i powietrzną.
Blokada biologiczna powstaje wtedy, gdy do naczyń wnikają mikroorganizmy (zwłaszcza bakterie) przez świeżą powierzchnię cięcia. Namnażają się one w wodzie i wewnątrz naczyń, tworząc biofilm oraz lepkie substancje (śluz/polisacharydy), które zwężają światło naczyń i utrudniają przepływ wody. Dlatego informacja o obecności bakterii w tkance naczyniowej jednoznacznie wskazuje na blokadę biologiczną.
Odpowiedź "powietrzną." jest nieprawidłowa, bo blokada powietrzna to przede wszystkim embolia: pęcherzyki powietrza w naczyniach przerywają słup wody. Jej typową przyczyną jest zasysanie powietrza po cięciu lub przesuszeniu, a nie kolonizacja bakteriami.
Odpowiedź "mechaniczną." nie pasuje, ponieważ blokada mechaniczna wynika z fizycznych przeszkód (np. uszkodzeń tkanek, cząstek, kryształów, zanieczyszczeń) i nie jest definiowana przez wzrost mikroorganizmów w naczyniach.
Odpowiedź "fizjologiczną." również jest błędna: blokada fizjologiczna to reakcja samej rośliny (np. tworzenie tyloz, gum, związków uszczelniających) ograniczająca przepływ wody, zwykle jako mechanizm obronny. W tym przypadku kluczową wskazówką są bakterie, czyli czynnik zewnętrzny i mikrobiologiczny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się mikroorganizmy (bakterie/grzyby), biofilm lub "śluz" w naczyniach, najczęściej chodzi o blokadę biologiczną. W profilaktyce pomagają czyste narzędzia, regularna wymiana wody oraz środki ograniczające rozwój bakterii.
