Obecność gruboziarnistych ziaren minerałów siarczkowych w odpadach poflotacyjnych jest typowym sygnałem problemu z przygotowaniem nadawy do flotacji, a w szczególności z jej rozdrobnieniem.
Flotacja jest procesem powierzchniowym: aby ziarno minerału użytecznego mogło przejść do piany, powinno być w dużym stopniu uwolnione (oddzielone od skały płonnej) i mieć uziarnienie sprzyjające kontaktowi z pęcherzykiem powietrza. Jeśli nadawa jest niedomielona, w obiegu pojawiają się zbyt duże ziarna (często także zrosty), które gorzej ulegają zwilżaniu/oddziaływaniu odczynnikami i mają mniejszą szansę skutecznego wyniesienia do koncentratu. W efekcie mogą przechodzić do odpadów poflotacyjnych.
Odpowiedź "niedomielenia rudy po zakończeniu flotacji czyszczących" nie pasuje do istoty zjawiska: po flotacji czyszczącej materiał jest już produktem po rozdziale, a gruboziarniste ziarna w odpadach wskazują na wcześniejszy etap przygotowania uziarnienia do flotacji, a nie na "dodatkowe mielenie po zakończeniu" tej fazy.
Odpowiedź "przemielenia nadawy podczas procesu rozdrabniania" także nie wyjaśnia obecności grubych ziaren w odpadach. Przemielenie prowadzi raczej do nadmiaru frakcji drobnej (szlamów), co może pogarszać flotację innym mechanizmem, ale nie generuje problemu polegającego na pozostawaniu ziaren gruboziarnistych.
Odpowiedź "utleniania ziarn mineralnych podczas procesu sedymentacji" jest nietrafna, bo sedymentacja dotyczy rozdziału w zawiesinie według prędkości opadania, a pytanie wskazuje na odpady poflotacyjne i na cechę uziarnienia. Utlenianie może wpływać na własności powierzchni, ale nie jest typową przyczyną pozostawania frakcji grubej w odpadach w tym ujęciu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "gruboziarniste ziarna minerału użytecznego w odpadach", najpierw rozważ problem niedostatecznego rozdrobnienia/uwolnienia przed procesem rozdziału.
