Kodowanie liniowe AMI (bipolarne) polega na tym, że informacja o bicie jest przenoszona przez impulsy napięcia/prądu w torze transmisyjnym. W klasycznym AMI bity "1" (mark) są kodowane impulsami o naprzemiennej polaryzacji: jeśli jedna "1" była dodatnia, to następna "1" powinna być ujemna (i odwrotnie). Bity "0" (space) nie są kodowane impulsem o przeciwnej polaryzacji – w uproszczeniu nie wprowadzają "marka", więc same w sobie nie łamią reguły bipolarności.
Jeżeli w sekwencji pojawią się 2 kolejne jedynki o tej samej polaryzacji, oznacza to złamanie zasady "naprzemienności" dla kolejnych "1". Taki stan jest nazywany naruszeniem bipolarności i stanowi charakterystyczny objaw błędu w sygnale zakodowanym AMI (np. wynik zakłóceń, błędnej pracy nadajnika/odbiornika lub problemów w torze).
- Odpowiedź "4 kolejnych bitów o wartości 0." jest nieadekwatna: ciąg zer może występować w danych użytkowych i sam w sobie nie świadczy o błędzie reguły AMI.
- Odpowiedź "3 kolejnych bitów o wartości 0." również nie jest objawem błędu AMI – to nadal poprawna sekwencja danych, która nie wprowadza naruszenia polaryzacji impulsów jedynek.
- Odpowiedź "przemiennej polaryzacji kolejno występujących impulsów." opisuje zachowanie prawidłowe dla kolejnych jedynek w AMI, a nie symptom błędu. W AMI to właśnie brak tej przemienności (powtórzenie polaryzacji) jest sygnałem problemu.
W praktyce serwisowej i montażowej świadomość tego mechanizmu pomaga podczas interpretacji pomiarów i lokalizacji usterek: zamiast szukać "podejrzanie długich" sekwencji zer, analizuje się zgodność przebiegu z regułą kodowania i występowanie naruszeń bipolarności.
