Do obliczania objętości robót ziemnych (kubatur wykopów i nasypów) potrzebne są dane, które opisują kształt terenu i projektowanej drogi zarówno wzdłuż, jak i w poprzek trasy.
Przekrój podłużny (profil podłużny) przedstawia przebieg osi drogi i niwelety na tle terenu w funkcji kilometrażu/pikietażu. Pozwala ustalić, gdzie droga "wchodzi" w teren (wykop) i gdzie jest wyniesiona (nasyp) oraz jak te relacje zmieniają się na długości trasy.
Jednak sama informacja wzdłużna nie wystarcza do policzenia kubatur, bo objętość zależy od pola przekroju robót ziemnych w danym miejscu. Właśnie dlatego potrzebne są przekroje poprzeczne, które pokazują kształt korpusu drogi, skarpy oraz różnice wysokości między terenem a projektowaną konstrukcją w danym przekroju. Z kolejnych przekrojów oblicza się pola wykopu/nasypu, a następnie objętości między przekrojami (np. metodą przekrojową) na poszczególnych odcinkach.
Pozostałe propozycje nie są właściwą podstawą do obliczeń kubatur:
- "szczegóły konstrukcyjne" służą do pokazania rozwiązań warstw, detali i elementów, ale nie dają ciągu pól przekrojów potrzebnych do bilansowania mas ziemnych.
- "przekrój normalny" nie jest standardową parą dokumentów używaną do wyliczania kubatur robót ziemnych w przebiegu trasy; do tego stosuje się przekroje poprzeczne w kolejnych kilometrażach.
- "plan sytuacyjny" pokazuje usytuowanie w terenie (rzuty), ale bez informacji o wysokościach i kształcie przekrojów nie pozwala policzyć objętości wykopów i nasypów.
W praktyce na budowie operatorzy i personel techniczny wykorzystują te informacje do planowania pracy sprzętu, transportu urobku oraz kontroli zgodności robót ziemnych z projektem.
