Cena jednostkowa krajowej imprezy turystycznej to kwota przypadająca na jednego uczestnika, który faktycznie płaci za udział. W praktyce oblicza się ją w trzech logicznych krokach:
- Ustalenie łącznych kosztów imprezy – sumuje się pozycje kosztowe wynikające z założeń zadania (zwykle są to koszty stałe dla całej grupy oraz koszty zmienne zależne od liczby uczestników).
- Podział na liczbę osób płacących – wynik dzieli się przez 40, ponieważ polecenie wprost mówi o "40 osobach płacących". To ważne: jeśli w materiale do zadania pojawiają się osoby zwolnione z opłaty (np. pilot, opiekun), nie powinno się ich doliczać do mianownika, o ile nie są "płacący".
- Zaokrąglenie w górę do pełnych złotych – nawet jeśli końcówka jest niewielka (np. 0,01 zł), należy podnieść wynik do kolejnej pełnej złotówki.
Odpowiedź "1 382,00 zł" jest zgodna z tą metodą, ponieważ odpowiada wynikowi po przeliczeniu kosztów na 1 osobę i zastosowaniu zaokrąglenia w górę.
Pozostałe propozycje są typowe dla następujących błędów:
- "1 353,00 zł" często wynika z zaokrąglenia w dół albo do najbliższej wartości zamiast w górę, albo z pominięcia części kosztów w sumie.
- "1 512,00 zł" może oznaczać błędne przyjęcie innej liczby osób w kalkulacji (np. podzielenie przez mniejszą liczbę) lub doliczenie pozycji, które nie powinny wchodzić do ceny jednostkowej w danym wariancie zadania.
- "1 664,00 zł" bywa skutkiem podzielenia przez zbyt małą liczbę płacących albo podwójnego uwzględnienia kosztów zmiennych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w treści dwa elementy: liczbę "osób płacących" (mianownik) oraz sposób zaokrąglenia. To najczęstsze miejsca, w których traci się punkty mimo poprawnej idei obliczeń.
