Aby obliczyć minimalną długość pasa blachy potrzebną do wykonania szeregu wykrojów/wytłoczek w jednym rzędzie, sumuje się trzy składniki:
- marginesy od krawędzi – odległość między skrajnym wykrojem a końcem pasa (zwykle występuje na początku i na końcu),
- długość zajęta przez same wykroje – liczba elementów razy ich wymiar w kierunku posuwu (tu: średnica 30 mm),
- odstępy między wykrojami – przerwy materiału pomiędzy kolejnymi elementami.
W zadaniu mamy 15 wytłoczek o średnicy 30 mm. Jeśli układ jest jednorzędowy, to w kierunku długości pasa każdy element "zajmuje" 30 mm. Suma długości elementów wynosi więc 15 × 30 mm = 450 mm.
Odstęp między wykrojami to 1,5 mm, ale bardzo ważne jest policzenie ile jest takich odstępów. Przy 15 elementach ustawionych kolejno odstęp występuje tylko między sąsiednimi parami, czyli jest ich 15 − 1 = 14. Zatem łączna długość przerw to 14 × 1,5 mm = 21 mm.
Na końcach pasa trzeba jeszcze doliczyć odległość od wykroju do krawędzi blachy 2,0 mm. Ponieważ są dwa końce (początek i koniec pasa), dodajemy 2 × 2,0 mm = 4 mm.
Łącznie:
L = 2×2,0 + 15×30 + 14×1,5 = 4 + 450 + 21 = 475,0 mm.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne? Zaniżone wartości zwykle wynikają z pominięcia jednego z członów (marginesów albo części odstępów) albo z przyjęcia złej liczby przerw. Zawyżona wartość może wynikać z doliczenia odstępu "na końcu" mimo braku kolejnego wykroju lub z podwójnego uwzględnienia marginesu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonaj szybkie oszacowanie. Sama suma średnic to 450 mm, więc poprawny wynik musi być nieco większy (o marginesy i przerwy), co prowadzi do okolic 475 mm.
